Zes jaar geleden verloor Ines haar dochter Elke (18) in een verkeersongeval.

Een motorrijder maaide haar tegen een veel te hoge snelheid van de weg. ”Al vrij snel na het ongeval nam ik het me voor: dit verlies mocht mij niet voor de rest van mijn leven depressief en wrokkig maken. Mijn man was al overleden en ik had nog drie andere kinderen. Zij hadden mij nodig. Maar het was zeker niet gemakkelijk. De eerste weken moest ik alle moeite doen om te begrijpen wat ons gezin overkwam. Enerzijds worstelde ik met mijn verdriet om Elke en tegelijk spookten al die vragen door mijn hoofd. Wat was er precies gebeurd? Mijn zonen hadden dezelfde leeftijd als Steven, de veroorzaker van het ongeval; had het ook hen kunnen overkomen? Wat betekende dit voor Steven? En voor zijn familie? Ik kende hem niet, maar had opgevangen dat hij na het ongeval met zelfmoordneigingen rondliep. Hoe erg ik zijn rijgedrag ook veroordeel, daarmee haalt hij mijn dochter niet terug. Ik wist dat ik antwoorden moest krijgen om het gepieker van me af te schudden. Pas dan kon ik focussen op mijn verdriet.

Via Slachtofferhulp kwam ik in contact met ’Suggnomè’, de bemiddelingsdienst .
Voor daders en slachtoffers. Zij zouden me in contact brengen met Steven. Alleen al uit de voorbereidende gesprekken met Kelly, de bemiddelaar, putte ik veel steun. Ik voelde dat zij me begreep. En door mijn gedachten te verwoorden, slaagde ik erin om voor mezelf een aantal dingen op te helderen. De uiteindelijke gesprekken met Steven waren confronterend. Met sommige dingen die hij zei, was ik het helemaal niet eens. Maar ons gesprek heeft ook wel dingen verduidelijkt. Blijkbaar is Steven opgegroeid in een omgeving waar machogedrag en snelle auto’s belangrijk zijn. Hoewel dat absoluut geen excuus mag zijn, plaatst het de gebeurtenissen wel in een context. Ironisch genoeg had mijn dochter net gekozen voor de studierichting orthopedagogie om zich in te zetten voor jongeren als Steven, bij wie het thuis fout ging. Na haar dood gaf dat mij een houvast. Elke was sociaal geëngageerd. Ze stond op de barricade, elke keer als ze geconfronteerd werd met onrechtvaardigheid. Ik vond het mijn verantwoordelijkheid om nu over die rechtvaardigheid te waken. Om erop toe te zien dat haar dood niet ongestraft bleef, maar dat Steven tegelijk niet zijn hele leven werd afgestraft voor die ene domme actie op zijn 24ste. Tijdens het juridische proces heb ik ervoor geijverd dat hij geen gevangenisstraf kreeg, maar een werkstraf in een revalidatiecentrum. Zo kon hij nog iets bijdragen aan de maatschappij. Gelukkig is de rechtbank me hierin gevolgd.

Of Steven uiteindelijk zijn werkstraf heeft volbracht, weet ik niet. Ik heb er nooit meer naar gevraagd, voor mij is het hoofdstuk afgesloten. Ik heb mijn verantwoordelijkheid genomen en heb de gemoedsrust gevonden die ik zocht. En ik hoop voor Steven dat hij die kans heeft gegrepen om nog iets van zijn toekomst te maken.”(Libelle april 2012 - auteur: Karolien Joniaux) Lees het volledige verhaal...